7/12/2009
ไม่มีรูปแบบก็คือไม่มีอะไรเลย
รูปแบบ(pattern) นั่นเป็นสิ่งแท้จริงที่สุดที่ลวงตาที่สุด เราเห็นมันอยู่ทุกที่ มันเปรียบเสมือนม่านบังตาที่เรามองเห็นแต่เราไม่รู้สึกถึงมัน
พิจารณาแก้วอันสวยงามดูแวววาว แท้จริงแล้วมันคือผลึกของเม็กทรายที่เกาะเกี่ยวกันในลักษณะที่ยอมให้แสงเดินทางผ่านได้ หรือเพชรเม็ดงามก็คือพันธะคาร์บอนที่จับตัวกันในโครงสร้างจำเพาะนึงๆทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าเพชร ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าหาก “แบบ” ของโมเลกุลคอร์บอนนั้นเปลี่ยนไปเป็นแบบชั้นผลึกวางซ้อนกัน จะมีใครเอาไปสวมใส่เป็นแหวนบางเพราะว่ามันคือกราไฟต์หรือไส้ดินสอที่เราใช้เขียนกันอยู่ทุกวัน แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นของสองอย่างนี้เหมือนกันทุกประการ มันน่าแปลกหรือไม่
ทำไมเราถึง”เชื่อ”ว่าสิ่งต่างๆมีค่าสำหรับตัวเรา
มันเป็นเพราะเรายึดมั่นเอาใน “แบบ” นั้นๆใช่หรือไม่
ชีวิตคนเมื่อตายลง สิ่งที่เกิดขึ้นแท้จริงก็คือการเปลี่ยนรูปแบบอีกครั้ง จริงๆแล้วชีวิตมนุษย์เรามีการเปลี่ยนแปลง แบบ ตลอดเวลา ลองนึกถึงผมและเส้นขน เล็บ ขี้เหงื่อไคล้ แต่น่าแปลกไม่มีใครมาจัดงานศพให้กับการตายไปของเซล์ในร่างกายหรือการสู่เสียหน้าตาอันเยาววัย? จริงๆแล้วการที่เราเสียใจในการจากไปของชีวิตนั่นคือเราเสียใจให้กับแบบ ที่สูญสลายไป ทั้งๆที่เรายึดมั่นมานานว่าแบบนี้ควรค่าแก่การดำรงอยู่ ควรค่าแก่การอยู่รอด.
จริงๆแล้วเรากลัวตายเพราะว่าเรากลัวว่าจะความทรงจำ(หรือรูปแบบของโครงประสาทที่ทำหน้าที่แทนความจำ)นั้่นจะสูญสลายไป สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งมีค่ามากสำหรับชีวิตคนคนนึง คนที่จำอะไรไม่ได้เลย ยอมไม่มีความกลัวตายอยู่ในจิตสำนึก ดังเช่นทารกแรกเกิด หลายคนอาจเถียงว่าเด็กทารกก็กลัวตายเป็นเช่นกัน เช่นความสามารถในการว่ายน้ำได้ หรือความสามารถในการกินอาหาร คำตอบคือสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พฤติกรรมที่เกิดจากประสบการณ์ แต่เป็นความสามารถที่ถูกฝั่งมาในสายพันธุกรรมเพื่อรับประกันความอยู่รอดของ “แบบ” DNA นั้นๆ
กับคำถามที่ว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไรนั้น ถ้าตอบในเชิงของรูปแบบ จะได้ดังนี้
”เรามีชีวิตอยู่เพื่อดำรงความมีอยู่ของรูปแบบ” ถ้าพูดให้ชัดเจนคือธรรมชาติสร้างให้เราเป็นตัวแทนความดำรงอยู่ของแบบ.
คำถามคือ ทำไมต้องทำเช่นนั้น
พิจารณาดูก้อนหินถึงมันจะแข็งแต่มันก็สูญเสียแบบของมันไปตลอดเวลามันถูกกัดกร่อนไปเรื่อยๆ ธรรมชาติต้องการที่จะสร้างแบบที่สามารถทนต่อสภาพแวดล้อมได้ สิ่งมีชีวิตจึงได้เกิดขึ้นนั่นเอง
อาจมีบางคนสับสนและยกข้อถกขึ้นมาว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้อดทนต่อการเปลี่ยนแบบเลย เราสามารถถูกทำลายได้ง่าย ง่ายมากกว่าก้อนหินก้อนนึง
คำตอบของคำถามนี่คือธรรมชาติไม่ได้พยายามสร้างให้ปัจเจกบุคคลดำรงอยู่ได้ แต่ต้องการทำให้”เรา”ดำรงอยู่ได้ เราจึงต้องมีการเผชิญกับสภาพแวดล้อมต่างๆนานาๆ และต้องต่อสู้เพื่ออยู่รอด จากนั้นเราจะถ่ายทอด “แบบ” ที่ควรอยู่รอดนี่ไปยังรุ่นถัดไปเรื่อยๆ ดังนั้นเราถึงดำรงอยู่
ถ้าปราศจากรูปแบบแล้วเราจะไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยที่สุดก็ข้อความที่กำลังอ่านอยู่นี้ก็อยู่ในรูปแบบที่เรียกกันว่าภาษา.
Tools 
