อันนี้เป็นลักษณะของุมุมมองที่ยอมแพ้ต่อโลก และยอมรับว่าตอนเองนั้นไม่มีทางเลือก
เป็นการโยนความผิดทั้งหมดให้ปัจจัยแวดล้อม คนเหล่านี้มักจะมีปัญหาในเรื่องการตัดสินใจ
เนื่องจากมีความกลัวผลกระทบที่จะตามมาหากผิดพลาด

เราจะมีนิยามคำว่า “ผิด” “ถูก” หรือว่า “ดี” “ไม่ดี” ซะก่อน สิ่งเหล่านี้บางคนอาจจะประหลาดใจและไม่เห็นด้วยกับผมอย่างรุนแรง
แต่สิ่งที่เป็นความ ดี ไม่ดี นั้นสังคมเป็นผู้กำหนด ถ้าหากเราเกิดในสังคมที่ทุกคนเห็นว่า การเรียงกระป๋องโค้กให้สูงที่สุดได้เป็นเรื่อง
ที่ดีและน่าภูมิใจ คนในสังคมนั้นก็จะมีแนวโน้มที่จะแข่งขันกันเรียงกระป๋องโค้กเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากคนใน “สังคม” นั่นเอง
อาจจะมีมหาวิทยาลัยที่เปิดเพื่อเรียงกระป๋องโค้กไปจนถึงระดับปริญญาเอกเลยที่เดียว

สิ่งที่ผมยกตัวอย่างมานี้อาจจะเป็นเรื่องที่ดูสุดขั้วและไม่น่าจะเป็นความจริงได้เลยเราลองมาดูตัวอย่างที่เป็นจริงมากขึ้นอีกหน่อย
”สังคม” ตะวันตกนั้นมีธรรมเนียมว่าเมื่อลูกอายุเกิน 18 ปีแล้วก็ถึงเวลาที่ลูกจะต้องแยกตัวออกจากผู้ปกครอง เด็กคนไหนที่ไม่แยก
ตัวออกไปก็จะถูกมองว่ามีปัญหาและไม่มีความสามารถในการใช้ชีวิต ซึ่งขัดแย้งกับสังคมไทยโดยเฉพาะสังคมชนบท การที่ลูกแยกตัวออกไป
นั้นแสดงถึงการไม่ดูแลเอาใจใส่ การไม่รักครอบครัว และอาจจะถูกมองว่าเป็นเด็กมีปัญหาเป็นต้น

สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่า”สังคม”เป็นตัวกำหนดความ”ดี” “เลว”
อาจมีคนแย้งว่าถ้าเป็นแบบนี้ เกิดเป็นโจร ทำตัวแบบโจรยอมไม่ผิด นั่นเป็นคำพูดที่ถูกต้องอยู่แล้ว

คำกล่าวนี้จะเป็นจริงก็ต่อเมื่อ”ทุกคน”ในสังคมนั้นเป็นโจรกันหมด หรือก็คือ คนส่วนมากในสังคมนั้นเห็นพ้องกันว่า
”การเป็นโจร” เป็นสิ่งที่”ดี” แต่ถ้าไม่ใช่ การทำตัวแบบโจรนั้นยอมผิดและไม่เป็นที่ยอมรับ ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรก็ตาม

นี่คือปัญหาพื้นฐานของคนที่ทำผิดผลาดอยู่บ่อยครั้ง นั่นคือการปิดตนเองและไม่รับรู้สังคม ยกความเชื่อตนเองเป็นใหญ่
คนเหล่านี้จะทำตาม “กฏ” ของตนเองอย่างเคร่งครัด แต่ “กฏ” เหล่านั้นจะไม่มีเปลี่ยนแปลง ตัดขาดจากความเป็นจริงภายนอก
เพราะว่าโลกภายนอกนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา การทำเช่นนี้จึงก่อให้เกิดปัญหาในหลายๆครั้งที่ความเชื่อของตนเองนำไปสู่การปฏิบัติ
หรือก็คือการตอบสนองต่อโลกภายนอกนั่นเอง