ฉับพลันที่พระอาจารย์ดึงสังฆาติออกจากบ่าเมื่อใจหายวูบไป เหมือนรู้สึกว่าเรากำลังสูญเสียความสุขบางอย่างไป บางทีอาจเป็นความสงบ ตลอดเวลาที่อยู่วัดผมไม่ได้ดูทีวี ไม่ได้ฟังวิทยุ ไม่ได้โทรศัพท์ติดต่อกับใคร ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง แต่กลับไม่มีความรู้สึกกระวนกระวายไม่อยากรุ้ความเป็นไปใดๆรอบข้าง อยุ่กับตัวเองได้มากกว่าที่เคยทำมาตลอดชีวิต ทำให้ได้เข้าใจเรื่องราวหลายอย่าง ถึงแม้วัดที่ผมอยู่จะไม่ได้เป็นวัดที่เคร่งปฏิบัติพระธรรมมากนัก แต่เพียงแค่ความสงบเท่านี้ ก็ทำให้ผมมีความสุขได้มากแล้ว สุขกว่าการเอาชนะ การได้ของรางวัลอานิจสินจ้าง ผัสรมณ์ทั้งหลาย

 

มีกุฎิเงียบๆให้พัก

ตื่นเช้าเดินเท้าเปล่าไปบิณตบาต 8 กิโล

รับกิจนิมนต์

ทำวัด

นั่งสมาธิ (ผมนั่งได้มากที่สุด 40 นาที ไม่ขยับเลยแม้แต่เปลือกตา แต่นั่งเสร็จลุดไม่ขึ้น นึกว่าจะเป็นอัมพาตซะ)

 

พอค่ำก็ไม่เดินวนรอบเมรเผาศพ ปลงสังขาร เดินวนไปวนมาพยายามบอกตนเองว่าที่สุดคือความตาย กลัวทำไมผี เป็นพระกลัวทำไมผี บอกตัวเองขนาดนี้แต่เดินไปก็ขนลุกไป แต่ก็รุ็สึกดี

ดีมากๆจนไม่อยากสึก วันนึงถ้าผมตัดขาดจากทางโลกได้จักออกบวชอีก