Songphon's profileSongphon's amusing blog.PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
4/18/2008 เรามันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆมีบางทีที่นั่งคิดเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
บางเรื่องทำให้เรามีความสุขแสนหวานจนไม่อยากให้มันจากไป
บางเรื่องทำให้เรารุ้สึกเป็นทุกข์แสนสาหัสเหมือนกับว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอีกต่อไป แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแบบไหนผมกลับรู้สึกว่าเมื่อเราผ่านกันไปได้แล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกันเลยกับเรื่องราวอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กน้อย เราไม่มีความรู้สึกกลัวมันอีกต่อไป ต่างกับสิ่งที่เรายังไม่ผ่านมันไป สิ่งที่เรายังไปไม่ถึง สิ่งนั้นมันดูยิ่งใหญ่น่ากลัวเสียเหลือเกิน น่ากลัวจนไม่อาจจะคิดว่าจะผ่านมันไปได้ แต่ในขณะเดียวกันกับที่เรากำลังเผชิญกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตและคิดว่ามันช่างเป็น สิ่งพิเศษ หรือที่หอมหวาน หรือแม้แต่สิ่งที่ขมขื่นก็ตาม หากเราหยุดแล้วหันไปมองคนรอบข้าง เราจะเห็นว่าทุกคนต่างมีเรื่องราวของตัวเองทั้งนั้น ทุกคนมีความทรงจำเป็นของตัวเอง ความทรงจำนั้นเราก็อาจคิดได้ว่า มันเป็นสิ่งพิเศษสุดที่มีค่าเนื่องจากมันมีเพียงหนึ่งเดียว คนเราไม่อาจจะ มีความทรงจำที่เหมือนๆกันได้ นอกจากจะมีความทรงจำร่วมกัน แต่ถ้าคิดกลับกันแล้ว การที่มนุษย์มีเรื่องราวต่างๆนั้นกลับกลายเป็นเรื่องธรรมดา ที่สุดของชีวิต เป็นเรื่องของชีวิต เป็นชีวิตมนุษย์ ไม่ว่าคุณจะปวดร้าวหัวใจเพียงใด ไม่ว่าคุณจะมีความสุขแค่ไหน พระอาทิตย์ก็ยังคงเฉิดฉาย ดวงดาวก็ยังคงส่องแสง สิ่งต่างๆเหล่านี้มันเป็นอย่างนี้ตฃองมันมานานแสนนาน นานก่อนที่เราจะลืมตาดูโลก หรือแม้แค่บรรพบุรุษคนแรกของเรา ฉะนั้นไม่ว่าเราจะมีทุกข์เพียงใด เราจะสูญเสียอะไร โลกไม่ได้รับรุ้อะไรด้วยเลย เรามันแค่คนตัวเล็กๆ เป็นสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ในประเทศเล็กๆ ในดวงเคราะห์ดวงเล็กๆ ในระบบสุริยะขนาดเล็กๆ ที่มีอยู่มากมายหลายพันล้าน ในกาแล็คซีเล็กๆหนึ่งในสี่พันล้านกาแล็คซี่ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือจินตนาการ เรามันไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย ก็แค่ส่วนหนึ่งของระบบ ทุกสิ่งต้องดำเนินไป ไม่ว่าใครจะเจ็บปวดสักเพียงใด สุดท้ายแค่ความว่างเปล่า และมันหลีกเลี่ยงไม่ได้... I hear an imperfection everywhere..."Any imperfection is a part of the perfection."
"Perfection is nothing." Then everything must be an imperfection? ทุกๆครั้งที่ผมเห็นความสมบูรณ์พร้อมในคนๆหนึ่ง ผมจะเห็นความไม่สมบูรณ์ในตัวคนๆนั้นเสมอ แม้กระทั่งในด้านใดด้านหนึ่ง ยังหาคนที่จะมีความสมบูรณ์แบบไม่ได้ ทำไมกัน แม้แต่ในระบบปิดใดๆ ก็ยังขาดความสมบูรณ์พร้อในตัวมันเอง หรือแม้กระทั่งในระบบคณิตศาสตร์มันก็ยังเต็มไปด้วย incompleteness ความสมบูรณ์นั้นดูจะเป็นสิ่งต้องห้ามของเอกภพ ตั้งแต่ผมเกิดมาสัมผัสผู้คนมากมาย เจอกับระบบต่างๆมากมาย ชีวิตคุณพ่อ ชีวิตคุณแม่ ก็ยังเป็นไปด้วยความไม่สมบูรณ์พร้อม ชิวิตเพื่อนๆ แต่ละคน เพื่อนบ้างคนเมื่อแรกพบ ทำให้พบคิดไปว่า นี่แหละคนที่สมบูรณ์แบบ แต่เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจะเห็นความไม่สมบูรณ์แบบเกิดขึ้นทันที ทุกคนค้นหา และต้องการจะครอบครองมัน ทุกคนเกิดมาเพื่อมัน แม้กระทั่งคนที่คิดว่าตนเองพอแล้ว... ความสมบูรณ์ที่เกิดขึ้นในใจนั้น ก็ยังผลให้เกิดความไม่สมบูรณ์แบบขึ้นในใจเช่นกัน มันขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นเองจะรู้ตัวหรือไม่ แต่เมื่อผมพิจารณาลึกลงไป ความไม่สมบูรณ์ของระบบใดๆนั้นเอง จะเป็นตัวค้ำจุนความสมบูรณ์แบบของระบบที่มันอาศัยอยู่ ทุกระบบย่อยใดๆนั้นมีปฏิสัมพันธ์กันผ่านความไม่สมบูรณ์ เพื่อที่จะเป็รส่วนหนึ่งของระบบที่ใหญ่กว่าโดยสมบูรณ์ ผมไม่รุ้ว่ามันจะสิ้นสุดขบวนการเหล่านี้ที่ใด ผมตัวผมเองนั้นก็ยังเต็มไปด้วยความไม่สมบูรณ์ เพื่อที่จะดำรงอยู่ในระบบที่เราเรียกกันว่า "สังคม" เป็นที่แน่นอนแล้วว่าหากใครคนใด หรือระบบใดๆ เป็นระบบที่มีความสมบูรณ์ในตัวเอง ระบบเหล่านั้นย่อมไม่ต้องการ ไม่มีความจำเป็น และไม่สามารถ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของระบบใดๆได้อีกต่อไป ระบบใดๆที่เป็นอิสระโดยสิ้นเชิงย่อมไม่มีความสมบูรณ์แบบในตัวเอง เพราะความสมบูรณ์นั้นต้องมีเพียงหนึ่งเดียว เพราะฉะนั้นสรุปได้ว่า ไม่มีความสมบูรณ์แบบ คุณเชื่อในทางเลือกหรือไม่คุณเคยคิดบ้างไหมว่าทำไม "เรา" จึงคิดเช่นนั้น ทำไมเราจึงทำสิ่งนั้น คุณเคยต้องตัดสินใจเลือกอะไรบางอย่างหรือไม่. . . คุณเชื่อหรือเปล่าว่า "เรา" มีอิสระที่จะคิด หรืออิสระในการเลือกทางเลือกใดๆ มนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐที่มีความพิเศษในการให้เหตุผลอย่างถูกต้อง มนุษย์เป็นสิ่งที่สามารถใช้เหตุผลในการตัดสินใจ แต่ คุณ เคยคิดหรือไม่ว่า อะไรคือแรงจูงใจ อะไรคือสิ่งที่กำหนดให้เราตัดสินใจเลือกทางนั้น พันธุกรรม, ประสบการณ์, สิ่งแวดล้อม, ฮอร์โมน, กิจกรรมในสมอง และตัวแปรอื่นๆอีกจำนวนจำกัด สิ่งเหล่านี้เป็นตัวกำหนดความคิด และสติสัมปชัญญะของเราเอง นั้นย่อมหมายความว่าแท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้เลือกและได้ตัดสินใจ นั่นเป็นเพียงแค่ ภาพลวงตา... เราทุกคนล้วนถูกกำหนดมาให้เลือกที่จะคิด ไม่มีใครเลยที่สามารถหลุดออกจากความคิด ของตัวเราเองได้ เพราะเมื่อคุณคิด นั่นหมายถึงคุณถูกกำหนดให้คิด ไม่ใช่คุณเป็นคนเลือกที่จะคิด แม้ในขณะที่คุณกำลังอ่านข้อความนี้อยู่ มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่ข้อความนี้จะเป็นตัวแปรหนึ่ง ซึ่งจะกำหนดทางเลือกต่อไปของคุณ ไม่มากก็น้อย คุณเคยฝันหรือไม่... ฝันที่เหมือนจริงมาก จนคุณไม่รู้สึกเลยว่าคุณกำลังอยู่ในฝัน คุณจะทำอย่างไรจึงจะสามารถตื่นจากฝันนั้น เพราะคุณเองก็ไม่อาจรู้สึกได้เลยถึงสิ่งลวงนั้น คุณยอมรับกฏเกณฑ์โดยไม่มีข้อโต้แย้ง... อะไรทำให้คุณแน่ใจได้ว่า แม้ในขณะนี้เอง คุณกำลังตื่นอยู่... อะไรทำให้คุณแน่ใจว่าคุณมิได้เป็นเพียงก้อนสมองที่ถูกป้อนสัญญาณประสาท เพื่อสร้างโลกจำลองในสติสัมปชัญญะของคุณ อะไรทำให้คุณแน่ใจได้ว่าคุณไม่ได้เป็นเพียงโปรแกรมที่มีความซับซ้อน ที่อาศัยอยู่ในระบบคอมพิวเตอร์ คุณเชื่อในความเป็นจริงหรือเปล่า หรือคุณเพียงเชื่อสิ่งที่คุณรับรู้ได้... ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว ตัวแปรต่างๆล้วนส่งอิทธิพลต่อกัน มันเป็นไปอย่างหลีกเลี่ยงมิได้... 9/13/2007 โลกของเราชีวิตคนเรามีทั้งช่วงเวลาที่สมหวังและผิดหวัง 6/9/2007 อย่าปล่อยให้วันพรุ่งนี้กำหนดคุณผมรู้ดีว่าผมไม่อาจที่จะควบคุมทุกอย่างได้
ผมเข้าใจดีว่าผมไม่อาจจะเลือกวันพรุ่งนี้ได้
แต่....ผมจะควบคุมทุกอย่างเท่าที่ทำได้
และจะไม่ยอมให้วันพรุ่งนี้มากำหนดทางเดินให้อย่างแน่นอนที่สุด
มีคนเคยถามว่า...
จะเป็นอย่างไรถ้าไม่มีวันพรุ่งนี้
จะเป็นอย่างไรถ้าสิ่งที่คุณทำทั้งหมดมาสูญเปล่า
จะเป็นอย่างไรถ้าทุกอย่างเป็นแค่ความว่างเปล่า
ผมตอบคำถามนั้นว่า ผมไม่มีความกลัวเลย
ไม่กลัวความไม่แน่นอนของวันพรุ่งนี้
ไม่กลัวแม้ว่าพรุ่งนี้จะไม่เหลืออะไรเลย
คนบางประเภทไม่ยอมก้าวเดิน
คนบางประเภทได้แต่คิดว่าอยาก
คนบางประเภทมองเห็นอุปสรรคในทุกๆทางเดิน
คนเหล่านี้ไม่ยอมทำอะไรเลย
ได้แต่ปล่อยให้อนาคตผลักดันไปอย่างไร้ทิศทาง นั้นเป้นเพราะความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่ทำมา
คนเหล่านั้นเป้นคนที่ขี้กลัว กลัวความผิดผลาด กลัวความสูญเสีย
เขาจึงเลือกที่จะไม่ยอมผิดผลาด เลือกที่จะอยู่เฉยๆ
แต่ผมจะไม่ยอม...
ถึงแม้รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอีกต่อไป
จะทำทุกอย่างที่ต้องทำและควรทำ
ฝันที่จะไปให้ถึงดวงจันทร์และถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว
อย่างน้อยก็ได้ทำ ได้พยายาม ผมได้พิสูจน์ว่านี่คือตัวตน
ตัวตนที่เคยมีอยู่จริง ไม่มีใครจะมากำหนดผมได้
อย่าทำสิ่งต่างๆเพราะว่าเวลาบอกคุณว่าต้องทำ อย่าปล่อยให้วันพรุ่งนี้กำหนดคุณ
อย่าปล่อยให้อนาคตไล่ล่าคุณ
4/10/2007 Article: มองโลกในแง่ดีสุดๆhttp://penapane.spaces.live.com/blog/cns!2EBD77E803B99C32!327.entry ชอบอันนี้มากเลยอะ ลองกดตรง ไปอ่านดูดิ เจ๋งๆ 1/14/2007 คุณเชื่อในโชคชะตารึเปล่าคุณเชื่อในโชคชะตา คุณเชื่อว่าฟ้าลิขิต คุณเชื่อว่าเราจำต้องเป็นไปตามทางเดินที่ถูกขีดไว้แล้วหรือเปล่า คุณเชื่อในตนเองหรือไม่ คุณเชื่อว่าคุณลิขิตชะตาตัวเองหรือไม่ คุณเชื่อว่าลิขิตนั้นถูกเปลี่ยนแปลงได้ตามใจเราหรือไม่ คุณเชื่อแบบไหน? คุณหรือชะตา ที่กำหนดอนาคต กำหนดชีวิตของคุณ... คำตอบมีได้หลากหลาย แต่ส่วนใหญ่ล้วนตอบตรงกันในแง่ของความเชื่อที่เป็นส่วนผวมระหว่างสองสิ่ง คือเชื่อว่าเราสามารถกำหนดอนาคตของตัวเองได้ในระดับหนึ่งแต่มีขอบเขตจำกัด ผมกลับเชื่อในทั้งสองทางเลือกนี้อย่างเต็มที่ นั้นคือผมเชื่อว่าผมกำหนดอนาคตตัวเองและชะตาของผมก็กำหนดอนาคตของผมอย่างสมบูรณ์ เพราะผมเห็นทางออก ระหว่างสองสิ่งที่ดูจะแตกต่างกัน แต่แท้จริงแล้วมันคือสิ่งเดียวกัน เราคือชะตากรรม และ ชะตากรรมคือเรา สองสิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวกัน นั้นไม่ได้หมายความว่าคุณสามารถกำหนดชะตาได้ และก็ไม่ได้หมายความว่าคุณถูกกกำหนดโดยชะตา ชะตากำหนดความเป็นคุณ กำหนดทางเลือก และแม้แต่สิ่งที่คุณเลือก คุณไม่ได้เลือกเอง แต่เพราะคุณเรียนรุ้จากเหตุปัจจัย คุณจึง"เลือก"ทางเลือกนั้น เช่นเด็กทารกจะไม่สามารถตัดสินใจเลือกได้เลยระหว่างการใส่เสื้อสีแดงหรือเขียวเพราะไม่รุ้จัก "สี" เช่นเดียวกัน คุณไม่สามารถเลือกระหว่างชาร้อนอูหลงหรือกาแฟเย็นคาปูชิโน่ฟองนุ่ม หากคุณไม่เคยสัมผัสประสบการณ์เล่านี้ หมายความว่าอย่างไร... หมายความว่า สิ่งที่รุ้เรียนรู้นั่นแหละเป็นตัวกำหนดคุณ คำถามมีอยู่ว่าอะไรกำหนดว่าเราจะต้องเรียนรู้และสัมผัสอะไร มีประสบการณ์กับอะไรบ้าง คำอธิบายเชิงเทคนิคคือ เหตุปัจจัยแวดล้อมมากมายกำหนดคุณ คำอธิบายอบ่างย่อๆก็คือ "ชะตา" กำหนดคุณ แล้วอะไรกำหนดปัจจัยแวดล้อมละ... ก็ปัจจัยแวดล้อมของปัจจัยแวดล้อมไง แล้วอะไรกำหนด"ชะตา"ของคุณละ ... ก็ "ชะตา" ของ ชะตาของคุณไง และนั้นรวมถึงตัวคุณเองด้วย คุณกำหนดชะตากรรมของคนอื่นและคนอื่นจะกำหนดชะตากรรมของคุณ แต่จากข้อความข้างต้น ชะตากรรมของคุณกำหนดความเป็นคุณดังนั้น เราจะได้ว่า คุณกำหนดชะตาคุณเอง และชะตาก็กำหนดคุณ... 11/17/2006 พุทธทาสเขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา
จงเลือกเอาส่วนที่ดีเขามีอยู่
เป็นประโยชน์โลกบ้างยังน่าดู
ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย
จะหาคนมีดีโดยส่วนเดียว
อย่ามัวเที่ยวค้นหาสหายเอ๋ย
เหมือนเที่ยวหาหนวดเต่าตายเปล่าเอย
ฝึกให้เคยมองแต่ดีมีคุณจริง 9/17/2006 เรามันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆ เป็นผงธุลีในจักรวาลอันกว้างใหญ่วันนี้มีโอกาสได้รับเมล์ฉบับหนึ่ง ซึ่งตรงใจมากๆ |
|
|
