ไปตามลิงค์เลยพี่น้อง http://www.nph.go.th/test/eqtest/eqtest.html

คนที่ใช้งานเอ็มบ่อยๆ บางคนอาจจะสังเกตเห็นส่วนนี้

ซึ่งมันจะ Update ว่าเพื่อนๆของเราทำอะไรกับ M หรืออัพ Spaces
แต่ว่ามันสามารถเพิ่มข้อความว่าเรา Twitt หรือ Status ใน facebook ได้ด้วย

ให้เข้าไปที่ http://home.live.com ถ้ายังไม่ login ระบบจะให้ login ก็รหัสผ่านตัวเดียวกับที่เข้า mail นั่นแหละ
จากนั้นสังเกตตรงนี้



กดเข้าไปเลยแล้วเลือกบริการที่เราต้องการจะลิงค์

 

กดแล้วมันอาจจะให้เราใส่รหัสผ่านของ facebook เพื่อ connect

กด Connect เป็นอันเสร็จพิธี เพียงเท่านี้เวลาเราอัพเดท Twitt หรือ facebook ก็จะไปโผล่ใน M ด้วยแล้ว

รายการของที่ต้องการ
1. Motherboard Intel BLKD945GCLF2 Atom 330  มี CPU ติดมาในตัว ประมาณ 3000
2. จอ LCD ไม่ต้องสวยเว่อร์มาก็ได้ - ไปดูคลองถม
3. SSD หามือสองจาก ebay ก็ได้ แค่ 16 G ก็เหลือ
    แก้ไข เอา SSD CF-ใช้แบบ 2-SSD Adapter ได้ไปหาแถวเซียร์ พร้อมกับ CF 8GB สักสองตัว
4. PowerSupply เอาแบบที่รับไฟจากหม้อแแบตได้เลย
5. Ram DDR2 สำหรับใส่กับ board ข้างบน ประมาณ 1,500.
ปล. เมาส์ + คีย์บอร์ดต่อ USB เอา

จากคราวก่อน สังเกตว่าไฟหรี่รถมันเน่าๆ ดำๆ
เลยรื้ออกมาดูหน่อยสิ๊ว่ามันเป็นยังไง นึกว่าจะรื้อง่ายเพราะว่าไม่มีกาวประเก็นเหมือนโคมหน้า
เลยเอาไขควงแงะๆๆๆ ที่ไหนได้มันล่อซิลิโคนติดเลย แงะซะร้าวเลย ดีที่ไหวตัวทัน
ค่อยๆง้างตัวถ้วยพลาสติกด้านนอกแทน ดูรอยร้าวตรงปลายไขควง

ทีนี้หันมาดูตัวโคมบ้าง โอว แม่เจ้า เน่าได้ใจมาก

ความเน่าดังภาพ ที่นี้ก็เอาไขควงแบนๆตะกี้่นี้ละ ขูดๆๆๆๆ เอาของเก่าออกให้หมด เหมือนจะง่ายแต่ล่อไปตีเกือบเช้า

จากนั้นก็ถึงคิวพระเอกของเราออกโรง
 
ชะแว้บบบ



อันนี้เป็นการเปิดตัวนักแสดง

ประกอบคืนที่



55 เทพ DIY ได้ถือกำเนิดแล้ว

วันนี้กลับจาก AIT ถึงบ้านตีสอง กลับไวเพราะว่าร้อนวิชาอยากลอง DIY ด้วยเหตุที่ไฟหน้าเหลืองอ๋อย
เพราะเป็นโคมพลาสติกที่เก่ามากแล้ว กลับมาถึงก็จัดการหาเครื่องไม้เครื่องมือเพื่อจะถอดออกมาล้างด้านในโคม
ด้วยความเข้าใจผิดคิดว่ามันเหลืองด้านใน ได้ที่เป่าผมแม่มาอันนึง แฮ่ๆพร้อมแล้ว

เริ่มด้วยถอดกระจังหน้าซะก่อน ฮ่าฮ่า งานหมูกินกล้วยเลย เรานี่เก่งจริงๆ ถอดน็อตแค่สามตัวกระจังหน้าก็หลุดออกโดยง่ายดาย
ผลิกไปผลิกมา เชยได้ใจ วันหลังจะต้องเปลี่ยนนนน วันนี้เอาไฟใสให้ได้ก่อน

ต่อไปถอดไฟหรี่ซะก่อน ขันน๊อตออก 1 ตัวตรงนี้ ขันเสร็จสรรพ…อ้าว
ดึงไม่ออกแฮะหรือว่าติดตรงไหนอีก กล้าๆกลัวๆ เอาไฟส่องๆหาน็อตก็ไม่มี
ส่องๆอยู่เป็นสิบนาทีเลยตั้งสินใจออกแรงอีกนิดนึง… พล็อบบบบ หลุดเลย

เอาละทีนี้มาถอดขั้วสายไฟ แต่เอ๊ะชะอ้าว อะไรเนี่ย มีการต่อสายแบบลัดด้วย

อะไรคือเหตุผล? ผลิกไปผลิกมา อ๋อขั้วมันหักเน๊อะ แหมซ่อมดีๆก็ไม่กี่ตัง วันหลังถ้าเจอต้องซื้อเก็บไว้ซ่อม

เอาละเมื่อ ดึงออกไม่ได้ก็วางไว้ข้างๆรถนั่นแหละ เอากล่องมารองไว้สายจะได้ไม่ขาด
ต่อไปก็ถอดโคม ไม่ยากเท่าไร ควรนี้รู้แนว ถอดน๊อตสามตัว ออกแรงแบบดึงนิดนึงก็หลุด
เจองานยากละด้วยความที่ไม่เคย นั่งเอาไดรเป่าผม มาเป่าๆ เป่าจนมีพอง เป่าไปมันก็ค่อยๆแงะได้ทีละนิด
จะแงะแรงก็กลัวแตกรถมันเก่า สุดท้ายก็แงะสำเร็จ เงยหน้ามาดูนาฬิกาอีกตีสี่!!!

ใช้เวลาแงะไปร่วมสองชั่วโมง มือพองไปหมด แต่ด้วยความมันส์ รู้งี้เรียนช่างกลก็คงดี
จัดแจงเอาไปแช่น้ำล้าง … ผลคือ เหลืองเหมือนเดิม
เอาซันไลท์ใส่ ก็ไม่ออก
เอาน้ำยาเช็ดกระจกเช็ดก็ไม่ออก
สุดท้ายเอาน้ำส้มสายชูขัดด้วยสก๊อตไบร์ท อ้าวงานเข้า มัวกว่าเดิมอีก
วิ่งขึ้นมาเปิดอินเตอร์เน็ต ไอ้เว็บที่เราไปดูวิธีทำโคมใสมา
แม๊มันขัดแค่ด้านนอกก็ใสปิ๊ง ให้เราโง่อยู่หลายชั่วโมง

สุดท้ายต้องประกอบคืน ลองเช็ดระบบไฟดูเน่าไม่เน่าใช้ได้
วันนี้เพลียละ ได้แต่ EXP เต็มๆ ไม่ได้ผลงานเลย

------------------------------------
วันต่อมา วิ่งไปหากระดาษทราบเบอร์ 1500 กับ 2000 มาแต่ไม่มี ได้แค่ 1200
เอาน่ะ 1200 ก็ได้พร้อมเครียมกาน่า 60 บาท เอามาขัดๆๆๆๆ
ผลลัพธ์ได้ดังนี้ เปรียบเทียบกับอีกข้างที่ยังไม่ขัด


 

ใสกิ๊งงงงงงงง

    ไปเห้นบทความของคนที่เอาคอมพิวเตอร์ไปใส่ในรถยนต์แล้ว เข้าท่าดี แต่ยังไม่สมใจตรงที่มันยังไม่ intigrate กับรถเท่าไร ก็เหมือนเอาเครื่องคอมไปดูนั่งฟังเพลงเท่านั้นเอง แบบนี้ไม่ต้องคอมพิวเตอรืก็ได้ม้างงงง

    ถ้าว่างเมื่อไรจะทำที่สแกนลายนิ้วมือสำหรับล็อครถซะเลย แถมด้วยระบบสั่งงานด้วยเสียงเป็นไง เว่อร์ดีไหม 55

Quote

http://www.english.thaiio.com/diy-car-pc-%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%98%e0%b8%b5%e0%b8%95%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b9%89%e0%b8%87-computer-%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%a3%e0%b8%96%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b9%8c/

รูปแบบ(pattern) นั่นเป็นสิ่งแท้จริงที่สุดที่ลวงตาที่สุด เราเห็นมันอยู่ทุกที่ มันเปรียบเสมือนม่านบังตาที่เรามองเห็นแต่เราไม่รู้สึกถึงมัน

พิจารณาแก้วอันสวยงามดูแวววาว แท้จริงแล้วมันคือผลึกของเม็กทรายที่เกาะเกี่ยวกันในลักษณะที่ยอมให้แสงเดินทางผ่านได้ หรือเพชรเม็ดงามก็คือพันธะคาร์บอนที่จับตัวกันในโครงสร้างจำเพาะนึงๆทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าเพชร ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าหาก “แบบ” ของโมเลกุลคอร์บอนนั้นเปลี่ยนไปเป็นแบบชั้นผลึกวางซ้อนกัน จะมีใครเอาไปสวมใส่เป็นแหวนบางเพราะว่ามันคือกราไฟต์หรือไส้ดินสอที่เราใช้เขียนกันอยู่ทุกวัน แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นของสองอย่างนี้เหมือนกันทุกประการ มันน่าแปลกหรือไม่

ทำไมเราถึง”เชื่อ”ว่าสิ่งต่างๆมีค่าสำหรับตัวเรา
มันเป็นเพราะเรายึดมั่นเอาใน “แบบ” นั้นๆใช่หรือไม่

ชีวิตคนเมื่อตายลง สิ่งที่เกิดขึ้นแท้จริงก็คือการเปลี่ยนรูปแบบอีกครั้ง จริงๆแล้วชีวิตมนุษย์เรามีการเปลี่ยนแปลง แบบ ตลอดเวลา ลองนึกถึงผมและเส้นขน เล็บ ขี้เหงื่อไคล้ แต่น่าแปลกไม่มีใครมาจัดงานศพให้กับการตายไปของเซล์ในร่างกายหรือการสู่เสียหน้าตาอันเยาววัย? จริงๆแล้วการที่เราเสียใจในการจากไปของชีวิตนั่นคือเราเสียใจให้กับแบบ ที่สูญสลายไป ทั้งๆที่เรายึดมั่นมานานว่าแบบนี้ควรค่าแก่การดำรงอยู่ ควรค่าแก่การอยู่รอด.

จริงๆแล้วเรากลัวตายเพราะว่าเรากลัวว่าจะความทรงจำ(หรือรูปแบบของโครงประสาทที่ทำหน้าที่แทนความจำ)นั้่นจะสูญสลายไป สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งมีค่ามากสำหรับชีวิตคนคนนึง คนที่จำอะไรไม่ได้เลย ยอมไม่มีความกลัวตายอยู่ในจิตสำนึก ดังเช่นทารกแรกเกิด หลายคนอาจเถียงว่าเด็กทารกก็กลัวตายเป็นเช่นกัน เช่นความสามารถในการว่ายน้ำได้ หรือความสามารถในการกินอาหาร คำตอบคือสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พฤติกรรมที่เกิดจากประสบการณ์ แต่เป็นความสามารถที่ถูกฝั่งมาในสายพันธุกรรมเพื่อรับประกันความอยู่รอดของ “แบบ” DNA นั้นๆ

กับคำถามที่ว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไรนั้น ถ้าตอบในเชิงของรูปแบบ จะได้ดังนี้
”เรามีชีวิตอยู่เพื่อดำรงความมีอยู่ของรูปแบบ” ถ้าพูดให้ชัดเจนคือธรรมชาติสร้างให้เราเป็นตัวแทนความดำรงอยู่ของแบบ.
คำถามคือ ทำไมต้องทำเช่นนั้น
พิจารณาดูก้อนหินถึงมันจะแข็งแต่มันก็สูญเสียแบบของมันไปตลอดเวลามันถูกกัดกร่อนไปเรื่อยๆ ธรรมชาติต้องการที่จะสร้างแบบที่สามารถทนต่อสภาพแวดล้อมได้ สิ่งมีชีวิตจึงได้เกิดขึ้นนั่นเอง

อาจมีบางคนสับสนและยกข้อถกขึ้นมาว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้อดทนต่อการเปลี่ยนแบบเลย เราสามารถถูกทำลายได้ง่าย ง่ายมากกว่าก้อนหินก้อนนึง
คำตอบของคำถามนี่คือธรรมชาติไม่ได้พยายามสร้างให้ปัจเจกบุคคลดำรงอยู่ได้ แต่ต้องการทำให้”เรา”ดำรงอยู่ได้ เราจึงต้องมีการเผชิญกับสภาพแวดล้อมต่างๆนานาๆ และต้องต่อสู้เพื่ออยู่รอด จากนั้นเราจะถ่ายทอด “แบบ” ที่ควรอยู่รอดนี่ไปยังรุ่นถัดไปเรื่อยๆ ดังนั้นเราถึงดำรงอยู่

ถ้าปราศจากรูปแบบแล้วเราจะไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยที่สุดก็ข้อความที่กำลังอ่านอยู่นี้ก็อยู่ในรูปแบบที่เรียกกันว่าภาษา.

อันนี้เป็นลักษณะของุมุมมองที่ยอมแพ้ต่อโลก และยอมรับว่าตอนเองนั้นไม่มีทางเลือก
เป็นการโยนความผิดทั้งหมดให้ปัจจัยแวดล้อม คนเหล่านี้มักจะมีปัญหาในเรื่องการตัดสินใจ
เนื่องจากมีความกลัวผลกระทบที่จะตามมาหากผิดพลาด

เราจะมีนิยามคำว่า “ผิด” “ถูก” หรือว่า “ดี” “ไม่ดี” ซะก่อน สิ่งเหล่านี้บางคนอาจจะประหลาดใจและไม่เห็นด้วยกับผมอย่างรุนแรง
แต่สิ่งที่เป็นความ ดี ไม่ดี นั้นสังคมเป็นผู้กำหนด ถ้าหากเราเกิดในสังคมที่ทุกคนเห็นว่า การเรียงกระป๋องโค้กให้สูงที่สุดได้เป็นเรื่อง
ที่ดีและน่าภูมิใจ คนในสังคมนั้นก็จะมีแนวโน้มที่จะแข่งขันกันเรียงกระป๋องโค้กเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากคนใน “สังคม” นั่นเอง
อาจจะมีมหาวิทยาลัยที่เปิดเพื่อเรียงกระป๋องโค้กไปจนถึงระดับปริญญาเอกเลยที่เดียว

สิ่งที่ผมยกตัวอย่างมานี้อาจจะเป็นเรื่องที่ดูสุดขั้วและไม่น่าจะเป็นความจริงได้เลยเราลองมาดูตัวอย่างที่เป็นจริงมากขึ้นอีกหน่อย
”สังคม” ตะวันตกนั้นมีธรรมเนียมว่าเมื่อลูกอายุเกิน 18 ปีแล้วก็ถึงเวลาที่ลูกจะต้องแยกตัวออกจากผู้ปกครอง เด็กคนไหนที่ไม่แยก
ตัวออกไปก็จะถูกมองว่ามีปัญหาและไม่มีความสามารถในการใช้ชีวิต ซึ่งขัดแย้งกับสังคมไทยโดยเฉพาะสังคมชนบท การที่ลูกแยกตัวออกไป
นั้นแสดงถึงการไม่ดูแลเอาใจใส่ การไม่รักครอบครัว และอาจจะถูกมองว่าเป็นเด็กมีปัญหาเป็นต้น

สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่า”สังคม”เป็นตัวกำหนดความ”ดี” “เลว”
อาจมีคนแย้งว่าถ้าเป็นแบบนี้ เกิดเป็นโจร ทำตัวแบบโจรยอมไม่ผิด นั่นเป็นคำพูดที่ถูกต้องอยู่แล้ว

คำกล่าวนี้จะเป็นจริงก็ต่อเมื่อ”ทุกคน”ในสังคมนั้นเป็นโจรกันหมด หรือก็คือ คนส่วนมากในสังคมนั้นเห็นพ้องกันว่า
”การเป็นโจร” เป็นสิ่งที่”ดี” แต่ถ้าไม่ใช่ การทำตัวแบบโจรนั้นยอมผิดและไม่เป็นที่ยอมรับ ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรก็ตาม

นี่คือปัญหาพื้นฐานของคนที่ทำผิดผลาดอยู่บ่อยครั้ง นั่นคือการปิดตนเองและไม่รับรู้สังคม ยกความเชื่อตนเองเป็นใหญ่
คนเหล่านี้จะทำตาม “กฏ” ของตนเองอย่างเคร่งครัด แต่ “กฏ” เหล่านั้นจะไม่มีเปลี่ยนแปลง ตัดขาดจากความเป็นจริงภายนอก
เพราะว่าโลกภายนอกนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา การทำเช่นนี้จึงก่อให้เกิดปัญหาในหลายๆครั้งที่ความเชื่อของตนเองนำไปสู่การปฏิบัติ
หรือก็คือการตอบสนองต่อโลกภายนอกนั่นเอง