Songphon's profileSongphon's amusing blog.PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
4/18/2008 เรามันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆมีบางทีที่นั่งคิดเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
บางเรื่องทำให้เรามีความสุขแสนหวานจนไม่อยากให้มันจากไป
บางเรื่องทำให้เรารุ้สึกเป็นทุกข์แสนสาหัสเหมือนกับว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอีกต่อไป แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแบบไหนผมกลับรู้สึกว่าเมื่อเราผ่านกันไปได้แล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกันเลยกับเรื่องราวอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กน้อย เราไม่มีความรู้สึกกลัวมันอีกต่อไป ต่างกับสิ่งที่เรายังไม่ผ่านมันไป สิ่งที่เรายังไปไม่ถึง สิ่งนั้นมันดูยิ่งใหญ่น่ากลัวเสียเหลือเกิน น่ากลัวจนไม่อาจจะคิดว่าจะผ่านมันไปได้ แต่ในขณะเดียวกันกับที่เรากำลังเผชิญกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตและคิดว่ามันช่างเป็น สิ่งพิเศษ หรือที่หอมหวาน หรือแม้แต่สิ่งที่ขมขื่นก็ตาม หากเราหยุดแล้วหันไปมองคนรอบข้าง เราจะเห็นว่าทุกคนต่างมีเรื่องราวของตัวเองทั้งนั้น ทุกคนมีความทรงจำเป็นของตัวเอง ความทรงจำนั้นเราก็อาจคิดได้ว่า มันเป็นสิ่งพิเศษสุดที่มีค่าเนื่องจากมันมีเพียงหนึ่งเดียว คนเราไม่อาจจะ มีความทรงจำที่เหมือนๆกันได้ นอกจากจะมีความทรงจำร่วมกัน แต่ถ้าคิดกลับกันแล้ว การที่มนุษย์มีเรื่องราวต่างๆนั้นกลับกลายเป็นเรื่องธรรมดา ที่สุดของชีวิต เป็นเรื่องของชีวิต เป็นชีวิตมนุษย์ ไม่ว่าคุณจะปวดร้าวหัวใจเพียงใด ไม่ว่าคุณจะมีความสุขแค่ไหน พระอาทิตย์ก็ยังคงเฉิดฉาย ดวงดาวก็ยังคงส่องแสง สิ่งต่างๆเหล่านี้มันเป็นอย่างนี้ตฃองมันมานานแสนนาน นานก่อนที่เราจะลืมตาดูโลก หรือแม้แค่บรรพบุรุษคนแรกของเรา ฉะนั้นไม่ว่าเราจะมีทุกข์เพียงใด เราจะสูญเสียอะไร โลกไม่ได้รับรุ้อะไรด้วยเลย เรามันแค่คนตัวเล็กๆ เป็นสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ในประเทศเล็กๆ ในดวงเคราะห์ดวงเล็กๆ ในระบบสุริยะขนาดเล็กๆ ที่มีอยู่มากมายหลายพันล้าน ในกาแล็คซีเล็กๆหนึ่งในสี่พันล้านกาแล็คซี่ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือจินตนาการ เรามันไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย ก็แค่ส่วนหนึ่งของระบบ ทุกสิ่งต้องดำเนินไป ไม่ว่าใครจะเจ็บปวดสักเพียงใด สุดท้ายแค่ความว่างเปล่า และมันหลีกเลี่ยงไม่ได้... I hear an imperfection everywhere..."Any imperfection is a part of the perfection."
"Perfection is nothing." Then everything must be an imperfection? ทุกๆครั้งที่ผมเห็นความสมบูรณ์พร้อมในคนๆหนึ่ง ผมจะเห็นความไม่สมบูรณ์ในตัวคนๆนั้นเสมอ แม้กระทั่งในด้านใดด้านหนึ่ง ยังหาคนที่จะมีความสมบูรณ์แบบไม่ได้ ทำไมกัน แม้แต่ในระบบปิดใดๆ ก็ยังขาดความสมบูรณ์พร้อในตัวมันเอง หรือแม้กระทั่งในระบบคณิตศาสตร์มันก็ยังเต็มไปด้วย incompleteness ความสมบูรณ์นั้นดูจะเป็นสิ่งต้องห้ามของเอกภพ ตั้งแต่ผมเกิดมาสัมผัสผู้คนมากมาย เจอกับระบบต่างๆมากมาย ชีวิตคุณพ่อ ชีวิตคุณแม่ ก็ยังเป็นไปด้วยความไม่สมบูรณ์พร้อม ชิวิตเพื่อนๆ แต่ละคน เพื่อนบ้างคนเมื่อแรกพบ ทำให้พบคิดไปว่า นี่แหละคนที่สมบูรณ์แบบ แต่เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจะเห็นความไม่สมบูรณ์แบบเกิดขึ้นทันที ทุกคนค้นหา และต้องการจะครอบครองมัน ทุกคนเกิดมาเพื่อมัน แม้กระทั่งคนที่คิดว่าตนเองพอแล้ว... ความสมบูรณ์ที่เกิดขึ้นในใจนั้น ก็ยังผลให้เกิดความไม่สมบูรณ์แบบขึ้นในใจเช่นกัน มันขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นเองจะรู้ตัวหรือไม่ แต่เมื่อผมพิจารณาลึกลงไป ความไม่สมบูรณ์ของระบบใดๆนั้นเอง จะเป็นตัวค้ำจุนความสมบูรณ์แบบของระบบที่มันอาศัยอยู่ ทุกระบบย่อยใดๆนั้นมีปฏิสัมพันธ์กันผ่านความไม่สมบูรณ์ เพื่อที่จะเป็รส่วนหนึ่งของระบบที่ใหญ่กว่าโดยสมบูรณ์ ผมไม่รุ้ว่ามันจะสิ้นสุดขบวนการเหล่านี้ที่ใด ผมตัวผมเองนั้นก็ยังเต็มไปด้วยความไม่สมบูรณ์ เพื่อที่จะดำรงอยู่ในระบบที่เราเรียกกันว่า "สังคม" เป็นที่แน่นอนแล้วว่าหากใครคนใด หรือระบบใดๆ เป็นระบบที่มีความสมบูรณ์ในตัวเอง ระบบเหล่านั้นย่อมไม่ต้องการ ไม่มีความจำเป็น และไม่สามารถ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของระบบใดๆได้อีกต่อไป ระบบใดๆที่เป็นอิสระโดยสิ้นเชิงย่อมไม่มีความสมบูรณ์แบบในตัวเอง เพราะความสมบูรณ์นั้นต้องมีเพียงหนึ่งเดียว เพราะฉะนั้นสรุปได้ว่า ไม่มีความสมบูรณ์แบบ คุณเชื่อในทางเลือกหรือไม่คุณเคยคิดบ้างไหมว่าทำไม "เรา" จึงคิดเช่นนั้น ทำไมเราจึงทำสิ่งนั้น คุณเคยต้องตัดสินใจเลือกอะไรบางอย่างหรือไม่. . . คุณเชื่อหรือเปล่าว่า "เรา" มีอิสระที่จะคิด หรืออิสระในการเลือกทางเลือกใดๆ มนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐที่มีความพิเศษในการให้เหตุผลอย่างถูกต้อง มนุษย์เป็นสิ่งที่สามารถใช้เหตุผลในการตัดสินใจ แต่ คุณ เคยคิดหรือไม่ว่า อะไรคือแรงจูงใจ อะไรคือสิ่งที่กำหนดให้เราตัดสินใจเลือกทางนั้น พันธุกรรม, ประสบการณ์, สิ่งแวดล้อม, ฮอร์โมน, กิจกรรมในสมอง และตัวแปรอื่นๆอีกจำนวนจำกัด สิ่งเหล่านี้เป็นตัวกำหนดความคิด และสติสัมปชัญญะของเราเอง นั้นย่อมหมายความว่าแท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้เลือกและได้ตัดสินใจ นั่นเป็นเพียงแค่ ภาพลวงตา... เราทุกคนล้วนถูกกำหนดมาให้เลือกที่จะคิด ไม่มีใครเลยที่สามารถหลุดออกจากความคิด ของตัวเราเองได้ เพราะเมื่อคุณคิด นั่นหมายถึงคุณถูกกำหนดให้คิด ไม่ใช่คุณเป็นคนเลือกที่จะคิด แม้ในขณะที่คุณกำลังอ่านข้อความนี้อยู่ มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่ข้อความนี้จะเป็นตัวแปรหนึ่ง ซึ่งจะกำหนดทางเลือกต่อไปของคุณ ไม่มากก็น้อย คุณเคยฝันหรือไม่... ฝันที่เหมือนจริงมาก จนคุณไม่รู้สึกเลยว่าคุณกำลังอยู่ในฝัน คุณจะทำอย่างไรจึงจะสามารถตื่นจากฝันนั้น เพราะคุณเองก็ไม่อาจรู้สึกได้เลยถึงสิ่งลวงนั้น คุณยอมรับกฏเกณฑ์โดยไม่มีข้อโต้แย้ง... อะไรทำให้คุณแน่ใจได้ว่า แม้ในขณะนี้เอง คุณกำลังตื่นอยู่... อะไรทำให้คุณแน่ใจว่าคุณมิได้เป็นเพียงก้อนสมองที่ถูกป้อนสัญญาณประสาท เพื่อสร้างโลกจำลองในสติสัมปชัญญะของคุณ อะไรทำให้คุณแน่ใจได้ว่าคุณไม่ได้เป็นเพียงโปรแกรมที่มีความซับซ้อน ที่อาศัยอยู่ในระบบคอมพิวเตอร์ คุณเชื่อในความเป็นจริงหรือเปล่า หรือคุณเพียงเชื่อสิ่งที่คุณรับรู้ได้... ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว ตัวแปรต่างๆล้วนส่งอิทธิพลต่อกัน มันเป็นไปอย่างหลีกเลี่ยงมิได้... |
|
|
